• Verkennen | Verhalen | Vormgeven | Verwonderen | Vieren

De lockdownvinger en andere coronawoorden

Het is zo’n verhaal dat je (ooit) vertelt aan de kleinkinderen. Opa die – ah toe, nog één keer dan – uit de doeken doet hoe het er toch aan toe ging in twintigtwintig. Hoe je je toen tweeëneenhalve maand moest zien te vermaken met online dorpsbingo’s, pubquizjes en gezellig samen online aan een wijntje nippen. In plaats van even een keer in de rol te kruipen van badkuip en jezelf eens lekker te laten vollopen in de stamkroeg. 

Eten, drinken en vrolijk zijn

Hoewel…  Dat kroegtijgeren is niet altijd een goed idee. Kale Klets voelt op zijn klompjes aan dat zaterdag 14 maart voorlopig wel eens de laatste kroegavond zou kunnen zijn. Met de oude vrienden van vroeger – inmiddels woonachtig door het hele land – houden we een veredelde kroegentocht. Eten, drinken en vrolijk zijn, zoals een Haagse vriend het pleegt te zeggen. 

Soepele tred…

Het loopt behoorlijk uit de hand. Meerdere stoeptegels naast elkaar zijn niet voldoende om mij na afloop in koers richting huis te houden. Af en toe verlies ik het gevecht met een heg die zich om onduidelijke redenen midden op de stoep bevind. De soepele tred die me normaal gesproken zo kenmerkt, is ver te zoeken. Het houdt het midden tussen een kip wiens kop net is afgehakt en een snorkelaar die met z’n zwemvliezen over de boulevard loopt. En denkt dat het er allemaal best goed uitziet…

Watskebeurt?

Goed, ik haal de eindstreep. Ik ben thuis. Tenminste, ik denk dat het mijn woning is, want de sleutel past. Als een blok geslapen en de volgende dag een keer schudden met de kop en ik ben er weer. Ik heb alleen een zere vinger. “Het viel dus allemaal wel mee”, hou ik mezelf voor de gek. Maar even later raakt de telefoon bijna overbelast. Via de appgroep stroomt het ene na het andere bericht binnen. Soms voorzien van een fotootje en zelfs een filmpje. Wats in vredesnaam kebeurt?

Bella Ciao, Bella Ciao, Bella Ciao Ciao Ciao

Langzaam begint het te dagen. Een dansje à la Bella Ciao van de populaire Netflix-serie ‘La casa de papel’ staat ineens op het netvlies. Tafels en stoelen vallen om. Geen schade aan het interieur, wel aan de middelvinger van de rechterhand. Een kneuzing, beetje rust houden en dan komt het vast goed, Nou, niet dus, 3 maanden later zijn de eerste voorzichtige diagnoses van huisarts en fysio: een gescheurde pees, iets gebroken of een combinatie. Het ziekenhuisbezoek eind deze week moet meer licht op de zaak werpen. 

Coronawoordenboek

Mijn eigen diagnose is een ‘lockdownvinger’. Weer een prachtig nieuw woord dat aan het coronahoofdstuk in de Dikke Van Dale kan worden toegevoegd. Want – zo valt te lezen op het wereldwijdeweb – taalpuristen hebben momenteel de tijd van hun leven. De anderhalvemetersamenleving is inmiddels gemeengoed geworden, maar er valt veel meer te genieten.

Klik maar eens op deze link: https://www.taalbank.nl/2020/03/14/coronawoordenboek

Balkonsolidariteit

Deze blog  van Ton den Boon biedt voldoende vermaak op een regenachtige dag. Wat denk je van quarantinderen (daten waarbij een fysieke ontmoeting is uitgesloten)? Of één van mijn persoonlijke favorieten: balkonsolidariteit (saamhorigheid van flatbewoners onderling). Mijn grote waardering gaat uit naar de Nederlandse hoofdredacteur van de Dikke Van Dale: Dank dat je ze op een rijtje hebt gezet, Ton! Misschien mag de lockdownvinger er ook bij? De omschrijving laat ik aan jou over…

Rudi Buitenkamp

2 Replies to “De lockdownvinger en andere coronawoorden”

  1. Avatar

    Haha toch wel herkenbaar (heel soms) overkomen je zulke dingen waarvan je later denkt ….die laatste 3 had ik niet moet hebben🥴

  2. Avatar

    …ook hier wordt aan versoepeling gewerkt 😉

Geef een reactie

Your email address will not be published.

You may use these <abbr title="HyperText Markup Language">HTML</abbr> tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*